Орчлон хорвоо дээр би өөрийн тансаг өнгөөр амьдарна. Хар, тэгээд улаан. Бодол санаа минь орчил ертөнцөөс халин одно. Хээрийн салхийг даган ертөнцөөр нэг хэсүүчилнэ. Өдөр өдрөөр би өнгөрсөн амьдралаа мартана. Өглөө болох үгүйг өөрийнхөө зөнгөөр тааж ядна. Үхэлд би өөрийгөө аажим аажмаар бэлдэнэ. Нэг л өдөр би үгүй болж нэр минь чулуун дээр сийлэгдэн үлдэнэ. Бодол сэтгэл минь үргэлжлэн амьдарна. Бүх зүйл миний хүслээр бищ. Бүх зүйл цав цагаан.

Хүний судлан мэдсэн нь хязгаартай Судлан мэдээгүй нь хязгааргүй

Хоёр гар цээжнээс хол байдаг. Тиймээс та тэдний юу хийхийг мэдэхгүй.

Хаврын анхны яргуй Зуны төөнөх наран Намрын хийсэх навчис Өвлийн будрах цасаар би щагнагддаг.