Гудамжаар дүүрэн ГОСУУД...

Ажлын цаг, амьдралын шаардлагаар ч тэр юмуу өглөө оройдоо ажил гэрийн хооронд яваад, өдөр гадагшаа нэвтрүүлгийн зурганд гарвал замын түгжрэлд тал цагаа бараад л ажил ажил амьдрал гэр орон хань ижил үр хүүхэд гэж яваад романтик зүйлээс нэг хэсэг хөндийрчихсөнөө хааяа мэдрэх юмаа. Өчигдөр ажлаа эртхэн тараад нэг найзындаа ороод гарлаа... Тэднийхээс автобусны буудал хол тул би гэнэт намрын оройн сэрүүнд ганцаар юм бодож алхмаар санагдаад алхаваа...

За гэтэл юун юм бодох... Шинэ оюутануудаар хотын гудамж пиг дүүрэн. Би ч эдэн шиг хөдөөгөөс ирээд л шинэхэн оюутан болж л байсан. Гэхдээ гос госоороо онгорхой пааб караокены хаалга шагайж үзээл... ер нь гос биш хүн алгаа... Нөгөө монголын үрс маш олон болтугай гэж Д.Нацагдоржийн хэлсэн санаанд ороод л энэ олон госуудаас 1р семестрийн төгсгөлд хэд нь салах бол доо гэсэн шүү бодол төрөв. Шинэ оюутан болоход юм юм л бодогддог юм шиг байгаамаа. 10 жил царай царайгаа харсан ангийнханаасаа холдоод тэс өөр шинэ орчин тэднийг хүлээж авна. Аймагтаа бол сум сумынхан цугладаг байсан бол УБ д ирээд шоколадный набор шүү дээ... Бүгд бордуу царайтай, гэхдээ аймаг аймагаас цуглаад нэг набор болж байгаам. Дээрээс нь шозен набаорный дунд хаа нэг цав цагаахан ганц нэг ширхэг байдаг шиг хотын булбарай цагаан хэдэн оюутантай. Ингээд л соёлын солилцоо эхэлнэ шүү дээ... Зиак тэгээд аав ээжийнхээ өсгөж үржүүлж байгаа буурлын буяны хишгээр өнгө өнгийн гувцас шахаад эрээнээс ирсэн эвхээс нь хүртэл шинээрээ өмд өмсөөд л гангарсан хүүхдүүд их олон байна аа... Нээрээ л халаасны хулгайч нар хүртэл ялгаж суйлахад үнэн амар. Би хөдөөнөөс ирсэн гэдгээ гувцасаараа хотын өнгө үзэмжтэй барилгууд руу цоо ширтэх харцаараа батлаад өгдөг юм гэсэн. Цаадуул чинь бүгд л нэг утастай... Бидний үед ч /Одоогоос яг 10 жилийн өмнө/ 3210 од, 3310 бол тэнгэрийн утас байлаа шүү дээ. Дэлхийн аль ч оронд байдаггүй явуулын телецон үйлчилгээ, дуудаж суулгадаг нийтийн тээвэр гээд л дурсамж үлдэж... Одоо бол 2 симтэй этр гээл утас бол хэрэглээ болж дээ... гэрийнхээ ойролцоо дөхөж ирлээ. Монгол 3 ын хашаа гэдэг чинь нөгөө намрын дунд сарын шинийн 17-ны өдөр хуримын ордонд хөл гишгэх зайгүй болчдог шиг дахиад л пиг дүүрэн госууд...

Дунд сургуулиа арай гэж нэг юм төгсөөд яаж ийгээд дээд сургуульд ороод авлаа. Одоо мөнгө нь байхад энэ сургуулийг төгсөхгүй яахвээ дээ гэсэн бодол толгойдоо чихсэн. Улсын нийслэл Улаанбаатар гээч юманд амьдарч байна. Сургууль ч цэгцэрлээ суутан болох нь ойлгомжтой. Одоо нэг амьдралаа цэгцлээд авчуул яахвээ болчихно доо ухааны юм бодоол аймаг сум харгалзахгүй таалагдсан татагдсан нэгэнтэй үерхээд л өвлийг угтдаг нь жил жилийн оюутаны намрын жам юм даа... Бас болоогүй танилцах үдэшлэг гэж нэг сайхан нэртэй оюутаны холбооны мөнгө босгох шоу. Үүн дээр чинь утгаараа танилцдаг юм шүү дээ. 3 сарын дараа гэхэд тэн хагас нь салчихсан байдаг шүү дээ. Зан зангаа мэдэлцэнэ, гэрээсээ авчирсан хэдэн цаас нь дуусна, дээрээс нь нэмээд 1-р семестер нэг өглөө сэрсэн чинь дуусчихсан юун найз охин банди, шалгалт дүн гээд л явж өгнө шүү дээ.... Цуйван авч идсэн үе дурсамж болон үлдэж мантуун буузны эрэлд мордох нь жаргал болон хувирна... ийм л сайхан оюутаны өдрүүд үргэлжилж байгаа бололтой. Ээ дээ оюутан болох ч сайхан шүү... 2 курсийн 2-р семестерт хотын амьдралтай дасан зохицсон оюутанууд танигдахын аргагүй өөрчлөгдсөн байдаг даа... Түр зуурын үерхэл биш амьдралаа хамт туулах хань ижилтэй болох ёстой, төлбөрөө өгөөд сурч байгаа болохоор сурах юмаа сайн сураад эх орондоо хэрэгтэй боловчсон хүчин болох хэрэгтэй, үүнийг нэг төгссөн болоод дипломоо авчихвал ч болоо доо гэсэн өөр өөр бодолтой өөр өөр төвөлшилтэй хүмүүс болж хувираад өөр өөрийнхөө амьдралыг бүтээж эхэлдэг нь худал бишээ...

Намар хааяа хотынхоо гудамжаар алхах сайхан юм. Сэрүүн салхи сэвэлзээд л шинэхэн госууд баяр жаргалтай зөрж өнгөрөх нь хотын маань бас нэгэн чимэг ч юм шиг...